Bamigo

Een kerel die zich geen houding geven kon, ging boomlang en kleerkast breed tegenover ons op zijn rug zitten. Met zijn gulp in de aanbieding, steeds verzittend met zijn handen tussen zijn dijen en dan weer onder zijn billen of voor zijn gezicht. Onduidelijk of hij een slaaphouding wilde aannemen achterover dan weer voorover leunend contact zoekend met zijn gezicht vlak voor ons. Genderprobleem in uitvoering, zou je denken. Hij kronkelde als een slang met een slappe rug, wie hij wilde verleiden werd niet duidelijk.

De jonge vrouw stapte als laatste de tussen coupé binnen, zelfbewust rechtop via het middenpad, als betrof het een sketch of een scene in een toneelstuk; een eenakter was het al. Kiezen of delen.

–Kan ik hier plaats nemen?

–Dat ligt eraan hoe stil je kunt zijn. Haar zonder toestemming of aanleiding tutoyerend wees hij naar de tekst op het vensterruit van de stiltecoupé zonder genoeg plaats voor haar in te ruimen. Ze bleef hem verwachtingsvol aankijken. Kennelijk begreep ze zijn bedoeling stilte te willen nastreven. Hoewel ze nog niet in de smissen had waar dat streven uit zou moeten bestaan of op uit zou lopen: slapen, lezen of zwijgen. Een dutje, een verhaaltje of meditatieoefening.  Maar hij gaf geen blijk van te willen inschikken. Daarom propte ze zich tussen de stoelleuning en zijn dijbeen waarbij ze moest wringen om te kunnen gaan zitten.

Een sfinx die moeilijke vragen stelt die je moet kunnen beantwoorden anders houdt hij je gevangen; het kan ook andersom dat jij de vraag stelt die de sfinx niet wil of kan beantwoorden waardoor de toegang gesloten blijft voor de tuin der lusten.

–Mafkees, hoorde we haar mompelen, net hard genoeg dat we het verstaan zouden kunnen hebben. De man keek haar verbaasd aan. –Ja, U komt te dichtbij. U gaat over mijn grens heen. Ze bleek niet op haar mondje gevallen te zijn.

Hoewel het personage zich in vreemde bochten wrong, leek hij niet geestelijk gestoord. De woorden die hij had gesproken klonken beschaafd en correct. Het betrof ogenschijnlijk een mannelijk exemplaar maar van welk type of bouwjaar kon niet worden opgemaakt uit de manier waarop hij reclame voor zijn kruis maakte. Misschien toch een potloodventer die op beide geslachten kon vallen of anderszins een exhibitionist of een expressionistische kunstenaar zoals een van de reclamemannen van het nieuwe bamboe ondergoed merk op tv. Droog en schoon schemerde zonder gêne de strakke plooien ervan door het spijkergoed. Dan weer gleed hij ermee provocerend twintig centimeter vooruit, dan weer ging hij stijf rechtop zitten, lach- en schrikwekkend tegelijk als een aap.

Het echtpaar dat pal tegenover hem zat diende hem nu ook van repliek.             –Dat U reclame maakt op de tv moet U zelf weten, maar uit onze comfortzone moet U vandaan blijven. Uw manier van doen komt nogal opdringerig over.

–Deze uitleg is geheel voor Uw rekening. Ik weet niets van de reclame waar U het over heeft.

–Wij gaan het niet uitleggen maar iedereen die een tv in huis heeft, weet hiervan. Vraag het maar aan de dame die naast U is komen zitten met nogal veel moeite door het obstakel dat U vormt voor Uw medemensen.

–Ik kan het wel met U alleen af. Mijn doopceel verder lichten is niet nodig. Hij wist kennelijk toch waar het over ging. Het beminnelijk echtpaar kennelijk ook want dat zette de dialoog op haar beurt voort.

–Bamboe is het voedsel voor die arme Pandaberen uit China die naar de Ouwehands dierentuin in Rhenen zijn gehaald en daar maakt U nu weerzinwekkend ondergoed reclame van. Dat weet iedereen wel.

De dame die probeerde te lezen in haar dikke boek, reageerde verstoord op haar beurt. –Dit is een zwijgcoupé. Een twistgesprek voeren moet U elders maar doen. Aangezien bamboe als soepel en meegaand materiaal wordt beschreven, ligt het echter niet voor de hand dat deze stoethaspel vertegenwoordiger of ambassadeur voor bamboe kan zijn. Ze had er op de een of andere manier mee van doen en had haar mening al gevormd. –Als dansende beer lijkt hij wel geschikt om voor studenten op te treden.

Ook de publieke poppen had je nu aan het dansen. De conducteur en de  hoofdconducteur met zijn rood en goud gebiesde pet, verschenen in het gangpad nadat er zich een opstootje had gevormd. Het sujet werd aan de tand gevoeld en nog de zelfde dag geplaatst in het huis van bewaring tot hij werd overgeplaatst naar het pandaverblijf waar ze hem uit zijn mensenpak hebben bevrijd en in een pandapak hebben kunnen steken. Alwaar hij in stilte voor straf is tentoongesteld voor kortere tijd. Het voorval kwam in de krant en op het tv journaal.                Jan Nuyten, 30 IV 2017.  Aantal woorden 792