dec 2, 2014 - Poezie, Proza    1 Comment

De Sentimentele Boom

De Sentimentele Boom                               Jan Nuyten.

‘De droom is de drager van de diepste menselijke betekenissen, (niet….) doordat hij de oorspronkelijke vrijheid van de mens aan het licht brengt’. Michel Foucault

Er was eens een boom die stond te dromen over de toekomst. Een doodgewone boom. Zijn wortels, zijn stam en zijn takken waren van hout. Hij had bladeren van groene stof, groenstof, die verkleurden in de winter en waar hij in de zomer mee adem haalde. Overdag koolzuur verwisselde voor zuurstof en des nachts het omgekeerde. De bladeren waren zijn longen. De mensen gebruikten of liever misbruikten zijn longen. Hij zuiverde de uitlaatgassen van de auto’s. Hij stond namelijk midden in de stad. Op de markt, in het midden, helemaal alleen. Daar deed hij zijn goede werk, zoals de mensen dat noemden en daarom mocht hij blijven. Want vroeger had het hele plein volgestaan met bomen. Het was een hele familie geweest. Compleet met grootouders, vaders en moeders, ooms en tantes, neven en nichten en vele, vele kinderen en kleinkinderen. Het had wel een bos geleken daar midden in de stad.
Omdat de mensen door de bomen het bos niet meer zagen, hadden ze het bos maar gekapt, op een boom na. De grootste en de sterkste hadden ze laten staan. Hij had erg veel verdriet gehad. Hij was ook erg moe geworden, omdat hij nu al het werk van één hele bomenfamilie moest doen in zijn eentje. Zijn trots was gebroken en hij was snel oud geworden. Het zou dan ook niet lang meer duren of hij zou dood gaan. Hij was ziek geworden, zijn longen waren zwart geworden en verschrompeld, hij had veel rimpels in zijn gezicht gekregen. In het donker, als niemand op hem lette, hoestte hij soms uren lang aan een stuk, soms dreigde hij daardoor te stikken. Tot nu toe lukte het hem om overdag overeind te blijven. ’s-Nachts was hij duizelig, misselijk en beroerd en dreigde hij om te vallen. ’s-Morgens lagen er takken voor zijn voeten. Dan liet hij zijn schouders zakken en zijn armen kon hij nauwelijks meer omhoog houden. Hij zuchtte onder zijn lot, hij kreunde en hij kraakte. De vogels schrokken ervan en bezochten hem niet langer. Ze bleven op het muurtje zitten in plaats van op zijn takken neer te dalen, bang hem te belasten. Zijn laatste troost van de aanraking van hun gefladder, werd hem onthouden. De boom droomt niet langer meer. Hij slaapt. jn                                      Allerzielen 2014. 448 wrdn

Terwijl de slaap de dood ontkent door die te simuleren, spreekt de droom -in het bijzonder de droom over de dood- de waarheid. In alle gevallen is de dood de absolute betekenis van de droom. Droomencyclopedie

1 reactie

  • Arme boom. Mooi verhaal.

U kunt hier een reactie plaatsen!