Mag ik dan bij jou?

Noodlot en overgave of Mag ik dan bij jou?

Het kan vriezen of dooien, het kan gebeuren, niet te voorkomen, op een zeker moment, jong of oud, dan weet je dat jij ook dood zult gaan. Je onschuld ben je kwijt na griep of reumatiek, dan kan de angst toeslaan of binnensluipen al naar gelang het temperament van de aandoening of hoe je het noemen wilt zoals ziekte, schuld, toeval of ongeluk, er zal vast ook een oorzaak te vinden zijn of te bedenken of te schenken, halverwege is je jeugd verdwenen, dat weet je zeker op het feest van Abraham, het kan eerder of het is later. Je kunt er niets aan doen of het verhelpen behalve minder drinken, roken of eten. Of meer gaan reizen, sport, beweging of seks. Al of niet met je ex, dat laatste vooral, de ultieme fantasie van de man op leeftijd maar aan alles is een einde gekomen buiten jou om. Zij gaat nog steeds naar die sportschool of zit weer op yoga, je ziet het voor je maar jij hebt er geen fut meer voor of erger geen zin meer in want neen, het is uit met de pret en de jool. Studeren of leren verhelpen niets meer: gedane zaken…de liefde gaat niet meer heen en weer, mijn klok loopt langzaam en mijn slinger swaffelt niet meer, terwijl haar mond open blijft staan.

Dat was het dan, einde van de circusvoorstelling. Misschien voor de doorduwende hardliner zonder scrupules of enig begrip überhaupt, de laatste straaltjens of druppeltjens of troostende woordjens en klussende wensjens, of andere gebaren en houdingen van steun en stut, maar ik en jij met elkaar zitten zonder pret, het laatste praatje tuttut, u mag nog met het eigen jacquet met pet naar het eigen grut om u voor te bereiden op het voorrijden van de koetsen, de auto’s maar niet meer op de fiets. Je hebt het begrepen maar nu ook gevoeld. Je zult worden afgespoeld en weggevoerd, ingepakt, ingekleed, in zak en as gevloerd, in vuur gesmeed of in grond of klei gekneed. Niemand weet hoe lang het gaat duren voordat het verteld gaat worden aan de buren, maar niet lang meer, vergis je niet, alleen niet meer aan jou. Ook al denk je dat je het hebt geregeld, misschien heb je erom gebedeld te moeten, te zullen regeren over je graf dat je als brandende fakkel je alsnog je Olympische medaille haalt. Ik zeg het een keer en niet nog een keer: ik ben met stomheid geslagen, verlamd door angst en ongeloof toch nog. Ik had gedacht van niet maar toch juist  na die koortslip, dat het mij zou overkomen.

Maar het kan ook nog tien jaar duren. Godzijdank, dat je zonder rook of stank nog je rollercoaster of zo kunt blijven besturen met alle pillen en bellen en een legertje lekkere jonkies Ogentroost die er niet vies van zijn je te laten geloven dat ze nog in jou geloven maar je laten beloven dat met jouw handtekening er geen einde komt aan het aardse paradijs bevrijd van alles en jij verlost van je centen. Ruzies met je partner waren niet te voorkomen, wel als je het nog voor had kunnen laten komen. Of je mond had kunnen houden. Verdorie, laat die bevrediging nu maar komen. Het blijft bij aarzelen en twijfelen met schrik steeds weer voor de harde verzekerdheid van nooit meer en ook geen herhaling, echt waar! Als deel van een groter geheel vielen we niet op, in the hall of fame staat alles op zijn kop. Het is ongehoord wat ze nu hebben vernomen dat je als een steenrijke robot en als mens toch ten dode was opgeschreven, maar lang niet was afgeschreven want je leeft voor in de harten van velen, in je nageslacht en andere prestigieuze prestaties, niemand had dat gedacht maar het is en blijft de enige en echte harde verzekerdheid van nooit meer.

Maar wat als het uitdijende heelal na stilstand weer gaat krimpen en de kralen van mijn rozenkrans evenzo. Dat ik weer moet gaan bidden, wie weet wat er dan nog kan gebeuren, wat er dan nog mogelijk blijkt te zijn. Tot nu toe werd in ruimte en tijd alles steeds kleiner. Dat hoeft dus niet tot in den treure  het geval te blijven. Zo sprak mijn te vroeg overleden zwager. Zo het woord is eruit. Stel je voor dat het waar is wat ze zeggen. Toen hij het over de lippen had gekregen en daarmee erkende dat hij sterfelijk was. Vanaf dat moment luisterde hij opgetogen of niet naar de Mattheus Passion in het Duits, dus hij kon het verstaan. Of hij geloofde of niet dat vond hij niet het belangrijkste, zei hij. Maar dat hij uiteindelijk luisterde, kon luisteren dat opende bij hem de poort. Dat was kennelijk ook het moment van overgave en het onherroepelijk verscheiden luistert mee dus… Zo verging het ook zijn broer jaren later. Hij was RK, maar luisterde NH. Dat verschil is te klein in de hemelen om gezien of gehoord te woorden. Dat geloven ze daar wel. Als  je maar laat zien dat je luistert. Geloven komt daarna wel. To listen or not to listen that is the question. That is the list and they were foxy people, listig volk, ze luisterde wel maar in het Engels, dat was net even anders nl. Angelsaksisch,  geen vooroordeel, maar waar je van kunt houden, daar komt het op aan, dan komt het allemaal nog goed op het laatst, op het allerlaatst. Een maand heb je daarvoor wel nodig. Een auto-ongeluk is foute boel, of vuurwerk, een vliegtuigramp of een brand. Dat verklaart het terrorisme die er voor zorgt dat je helemaal niet meer kunt luisteren ook als je nu juist nog wel wilt. Maar die zeikerds, die blokkeren dat. De zevende hemel is van hullie! Overgave aan het goede doel is aan ons.  Jan Nuyten   5 jan. 18     ong. 1000 wrdn

 

U kunt hier een reactie plaatsen!