Paarse oergrond Sonnet 17

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sonnet 17

 

Paars

’s Nachts het klamme zweten

Het snelle hart van slag

Door dingen van overdag

Die het kunnen weten

Het lange paarse vrouwenbeen

In het volle maanlicht

Tot aan een donker uitzicht

Rouwend doorzichtig scheen

 

Woorden te haastig uitgesproken

Om angsten die er spoken

Tong klakkend op de achtergrond

 

Klikkende hakken in de gauwigheid

Tedere naad erboven voor vruchtbaarheid

Beklimt haar heilige oergrond

 

Jan Nuyten/ jbm     75 wrdn   28 IV 75/ 13 IX 2017

 

 

U kunt hier een reactie plaatsen!