Persuasieve methode als vorm van Psychotherapie

Karakterneurotische ontwikkeling tot een Randpsychotische decompensatie geblockt met de methode van overreding of overtuiging (persuasieve vorm).

Als moderne vormen van persuasie kunnen beschouwd worden combinaties van Neurolinguistic Programming, Mindfullness en Cognitieve Gedragstherapie.

Persuasie kan alleen effectief plaatsvinden indien de behandelaar en de cliënt overtuigd zijn van de juistheid van de argumenten in afstemming op de omgeving. Veel variabele factoren kunnen onder dit hoedje terug gebracht worden tot een werkbaar geheel, een geschoond profiel en een fraai gezicht.

Met als gevolg dat de ziektecategorie van de DSM vervangen kan worden door een geldige, rechtmatige en structurele diagnose, het schijnbare voordeel van de ziektewinst mag worden losgelaten en zelfcontrole en vertrouwen in een persoonlijke toekomst wordt hersteld.

Het voorschrijven van psychofarmaca vergt een medische en beter een psychiatrische specialisatie. Dit geldt evenzo voor alternatieve psychofarmaca. Het gebruik maken van reguliere psychofarmacologie in combinatie met homeopathie en andere CAM-vormen van alternatieve therapievormen vermindert bijwerkingen, gevaarlijke situaties heeft financiële voordelen en zorgt voor een kortere therapieduur, minder langdurig en ernstig lijden en snellere resocialisatie in werk en relatievormen.

Nodig hiervoor is dat de behandelar een dubbele opleiding nastreeft en zelf instaat is een creatieve vorm van Integrale geneeskunde te scheppen. Directieve psychotherapie verandert dan in een vorm van persoonlijke overtuiging en groei van de behandelrelatie.

De opleiding kan hier niet in voorzien. Dit hoort bij de individuatie van de persoonlijke ontwikkeling. Bloemen en vruchten hebben de tijd nodig om te bloeien en te rijpen. Forceren heeft geen enkele zin. Het seizoen moet met geduld worden afgewacht. Als moeder-natuur is geholpen, zal de bevalling niet lang op zich laten wachten.

De ontwikkeling van een nieuw paradigma is vergelijkbaar met het ontdekken van een werelddeel. Een intuïtief vermoeden verandert langzaam in een zeker weten, waarop vervolgens plannen worden gemaakt om scheep te gaan zoals ontdekkingsreizigers dat reeds deden. Hierbij lijkt een proces van  zelf persuasie plaats te vinden van theoretische overwegingen naar praktische uitvoering via het noodzakelijke experiment en empirische ervaringen met een voortdurend en vormgevend leerproces door ons plastisch en talend bewustzijn.

Mag er van ons allemaal als mensen met gezond verstand en wereldburgers  niet verwacht worden dat wij van paradigma wisselen als we een probleem niet kunnen oplossen? Dat we op een ander been gaan staan, uit een ander vaatje tappen? Als we dat niet doen, zijn we dan niet onethisch bezig? Als dit voor de politiek geldt in het groot, is dit dan ook niet van toepassing in het dagelijkse leven in het klein?

Zie ook  Slachtoffers en Daders

 

U kunt hier een reactie plaatsen!