okt 4, 2013 - Casuistiek, Proza    3 Comments

Het slot van een romantisch verhaal

Het slot van een romantisch verhaal

Vandaag had ze een groene regenjas aan die iets te strak om haar heen zat van boven. Een afdankertje van een verre nicht. Ze had vanmorgen eindeloos staan dralen bij haar kleerkast, zonder de juiste outfit te kunnen vinden.

– Wat wil je nu?, vroeg Ineke kalm. Ze keek hem recht en open aan, van binnen gespannen als een veer.

– Ik heb je nu alles verteld over Laura en mij, zuchtte hij. Het werkt gewoon niet tussen ons. Ik had gedacht dat het korfbaltoernooi ons dichter naar elkaar toe zou brengen, maar we ergerden ons alleen maar, door stomme dingen.

– Wat vervelend, reageerde ze braaf met een puntje hoop.

– Ja, misverstanden over elkaar afhalen en over de wedstrijdtactiek. Op het laatst begrepen we elkaar helemaal niet meer.

– Misschien is het morgen allemaal wel weer over!? Je weet hoe dat gaat met ruzietjes, stelde ze hem gerust. Ze wilde zeker weten of hij met Laura gebroken had.

– Neen, zeker weten! We hebben het definitief uitgemaakt! Er is niets meer tussen ons wat ons nog bindt! We hebben allebei afscheid genomen. Niet eens onder tranen. Maar duidelijk. Met een zoen op elkaars wang. Ze gaat met een vriendin naar het dansfeest. Hij stond tegen het muurtje geleund, met een been opgetrokken, een teken dat hij nadacht. Een poosje was het stil in het poortje.

– Je gaat vast al met iemand naar de dansavond?, probeerde hij te vissen.

– Ik ben wel gevraagd, maar ik heb het afgehouden, zei ze naar waarheid. Ik wist het nog niet precies! Ze wiebelde wat heen en weer, van de ene voet op de andere. Ze was niet meer zo zeker van zichzelf.

– Wil je met mij mee gaan?, vroeg hij nu de weg nog vrij leek te zijn. Ze aarzelde.

– Weet je, ik heb er eigenlijk niet meer op gerekend. Mijn jurk is niet afgekomen. Tegen mijn moeder heb ik gezegd dat ik niet ga!

– Maar je had toch zin om te gaan? Hij wist dat ze van dansen hield en van een gezellige avond. Ze waren elkaar vaker tegengekomen op een avond van de schoolvereniging. Tussen hen was het altijd gezellig geweest, alsof ze al jaren vrienden waren.

– Ik was er niet zo zeker van, of die ander echt wel met mij uit wilde. Ik kreeg het gevoel dat ik tweede keus was. Ze sprak nu heel helder en heel zacht, zodat hij dichter naar haar toe moest buigen om haar goed te kunnen verstaan.

– Wat een onzin!, zei hij heftig. Jij bent geen tweede keus. Voor mij tenminste niet. De hoge trilling in zijn stem trof haar in het hart als een pijl van Cupido. Toen was het weer stil, maar nu voor langere tijd. Langzaam drong tot hem door dat er iets niet klopte. Ieder was verdiept in eigen gedachten. Hij ontdekte nu pas dat ze zo aardig voor hem was en zo goed kon luisteren. Ze was nooit ongeduldig geworden. Haar ogen kleurden lichtgrijs en er speelden altijd pretlichtjes in. Hij dacht dat het niets met hem te maken had. Maar misschien lag het toch anders?

– Wat vreemd dat we hier zo staan, mompelde hij, het heilig moment verbrekend.

-Moet je al naar huis?!, vroeg ze licht verschrikt. Hij durfde niet hardop te zeggen wat hij dacht, maar hij vond haar ontzettend lief. Al die keren dat ze hem had aangehoord en raad gegeven, hoe hij bij Laura een kans kon maken. Maar in plaats van openhartig met Laura te kunnen zijn, had hij begrip gevonden bij Ineke. Maar het was duidelijk dat zij nu zelf problemen had.

-Misschien moet je er nog over nadenken?!, onderbrak hij zijn gepeins. Ik zal morgen bellen om te horen. Goed? Ze keek hem dankbaar aan en lachte allervriendelijkst naar hem. Ze had hem wel willen zoenen. Maar ze nam afscheid met een handdruk.

De volgende dag bleek de moeder van Ineke de baljurk te hebben afgekregen. Wit met rode schuine strepen en een brede tailleband. Haar moeder had een voorgevoel gehad. Door de telefoon spraken ze af hoe laat hij haar zou komen afhalen.

– Laten we erheen gaan wandelen.

– Goed, dan kom ik een kwartiertje vroeger.

Twee jonge heldere stemmen, die afstemden op een toekomst, waarvan de contouren aan de horizon zichtbaar waren geworden. 732 jn

3 reacties

  • Dag Johan,

    Mooi en herkenbaar verhaal. Een date van aangezicht tot aangezicht.
    Heel puur.
    Tegenwoordig schijnt een date vaak via internet/mobiel te moeten gaan. Voorzichtig gevoelens aftasten op afstand.

    Misschien was die oude tijd toch wel wat romantischer.

    Groetjes,

    Joke

  • Johan,

    Leuk verhaal, het doet denken aan de scholierentijd.
    Niet iedere zin leidt meteen tot een duidelijke beeldvorming, doch aan het eind is alles duidelijk.
    Herkenbaar zijn de persoonlijke overpeinzingen, het twijfelen aan de eigen capaciteiten, het aftasten en inschatten van de ander, het over aarzelingen heenstappen.

    Is het de opzet van deze verhalen geweest om na het lezen van de tekst een vertrekpunt te hebben voor een probleemoplossend gesprek?

    Ik neem me voor om nog enkele teksten te lezen.
    Groet Albert.

    • Beste Albert,

      Leuk dat je gereageerd hebt!
      Hoe moeilijk kan het zijn voor scholieren om met elkaar te daten, als zodanig heeft iedere puber daar mee te maken. In de praktijk kan zo een verhaal helpen om het gesprek rondom de problematiek te benaderen en te vergemakkelijken.
      Hoewel het verhaal fictie is, komen er een aantal herkenbare punten in naar voren die opgepakt kunnen worden.
      Dank je wel voor de positief kritische beoordeling.

      Groetjes, Johan

U kunt hier een reactie plaatsen!