jun 7, 2018 - Aktueel, Proza, Schiderijen    No Comments

Theoretische Natuurkunde, een illusie van onzin

Theoretische natuurkunde, een illusie van onzin

Er is het licht, maar nu het zwarte licht, dat op de aarde komt.

Er zijn veel veranderingen opgetreden en nog gaande waardoor het licht in de wereld aan het veranderen is. Door de onbekende oorzaken van de vervuiling maar ook door verklaringen volgens nieuwe inzichten. Eerstens door de toename van de verduistering op aarde, tweedes op kosmische schaal. Het milieu door de CO2 in de lucht, het water van de oceaan door de plastics, de grond door de landbouwgiffen en de insecticiden zoals de neonicotinoïden waardoor de bijenvolken wereldwijd onder druk staan en zelfs met ondergang en uitsterven worden bedreigd. Zelfs het vuur is door de toegenomen radioactiviteit van karakter veranderd met toename van de zwarte gaten en de bruine reuzen. Het uitdijend heelal zorgt voor deze verduistering. Er komt juist minder materie bij terwijl de ruimte alsmaar groter wordt. Met het effect van afkoeling waar de planeten in het groot maar ook de moleculen in het klein reageren met verhitting van binnen door de versnelling van de rotatie van hun onderdelen volgens de wet van behoud van de kinetische energie. De dieselauto’s, de kerosine van de vliegtuigen blijven voorlopig het licht dempen en gebrek aan bomen door de kaalslag zorgen voor een verder overschot van het genoemde CO2 dat niet meer kan worden weggezogen of omgezet tot zuurstof door de flora die uitsterft en vervolgens de daaruit voortvloeiende watertekorten mondiaal door het wegstromen van het kostbare zoete regenwater naar de alsmaar zouter wordende oceanen. 226 wrdn jbm

Kapotte droom als effect in het collectieve onderbewuste van het mensdom: Een waterballet in de badkamer door kapotte douches waardoor een toename van het zoeken en vinden van hulpjes en poetsers op de arbeidsmarkt. Met als gevolg een tekort van benzinepompen en behulpzame pompbediendes die te weinig aanwijzingen geven en al doende het aantreffen tegengaan van de juiste partners compleet met tongzoen als bezegeling van een nieuwe samenwerkingsverbond leidend tot taalclub ‘Het Zonnetje’ met al adagium:Dichten is als handwerken met je hoofd waarbij alle lichtjes worden gedoofd en vreemde associaties zijn geoorloofd, met knarsen der tanden en wrijven in de handen, kronkelen met hersens naar een hartenwens, in ballingschap rinkelen aan de ketting na de martelingen, bezweet na te hard werken en uitputting, zonder loon naar arbeid en nooit rusten op je lauweren en geprezen worden in eenzaamheid. Kortom: terug naar het begin.  406 wrdn  7 X 2017,   Jan Nuyten/ jbm

U kunt hier een reactie plaatsen!