Het Zwarte Licht

Het Zwarte Licht

– Neen hoor, dat zul je niet mee maken. Ik koop geen Cd-speler, zei hij stellig tegen zijn bureau op zijn verjaarsfeestje. Ik begin er niet aan. Ik heb juist prachtige platen met kamermuziek aangeschaft die ik altijd al wilde hebben. Ik ben nu de koning te rijk. Hij kon niet weten dat een jaar later, weer op zijn verjaardag, een prachtige Cd-speler zou prijken in het kastje waar nu alleen wat schichtige cassettes rond scharrelden.

– Ja, maar de kwaliteit is werkelijk verbluffend, zei zijn boezemvriend. Je hoort geen spatje meer van al die milieuvervuiling. Volkomen helder en fris. Geluid als bronwater man. Moet je doen. Met je tijd meegaan.

– Maar een mens blijft toch bezig, antwoordde hij geducht. Er komt geen einde aan die techniek. Genieten van wat je hebt, daar komt het op aan. Hier en nu. Wie weet wat er over een tijdje weer wordt uitgevonden. Juist al die nieuwe gecomputeriseerde elektronica veroorzaakt milieuvervuiling en geluidsoverlast bij de buren. Ja toch! Allebei hadden ze gelijk met de waarheid in het midden. De jarige wilde aan zijn principes vasthouden. Op zich een prachtig streven. En hij zou het zeker ook nog wel een tijdje hebben volgehouden met zijn geliefkoosde plaatjes, ware het niet dat hij desgevraagd een vragenlijst had willen invullen voor een enquête onder luisteraars van een bepaald merk grammofoonplaten ter vaststelling van de neiging van consumenten om zich met grammofoonplaten toe te dekken. Dit was een kolfje naar zijn hand geweest. Hij zou wel eens laten zien wat zijn argumenten waren. En ja hoor, een prachtig ingevuld formulier met zijn toegevoegd commentaar waren het voorbeeldige resultaat.

Men was tevreden over hem, zeer tevreden zelfs. Als blijk van dank voor zijn welwillendheid zond de platenfabrikant hem zeer persoonlijk een verzamel-cd met de mooiste kamermuziek. In plaats van in grote woede te ontsteken en het geschenk onmiddellijk per omgaande te retourneren, liet hij zich moeiteloos overtuigen door de handzaamheid van het cd’tje en de glans van het gladde platina en het zeer geringe onderhoud. Hij kon zijn ogen niet geloven. Het was toch anders als je er echt voor stond en je hand er op kon leggen. De laserstraal had hem vanaf die dag in zijn macht. Niet zo zeer door het geluid van het ding maar door het licht. Het verblindende licht. Al die oude platen waren zwart geweest maar dit was anders. Deze ‘zonnestralen’ hadden hem betoverd. Dit zwarte licht verwarmde hem tot in zijn botten. Het kon niet meer verkeerd. Bij zijn vriend ging hij het platte kristal beluisteren of liever bekijken hoe de ‘superglanzer’ in een zwart kastje ging en stralende muziek voortbracht alsof de zonnegod zelf musiceerde. Het einde. Het absolute einde. Dit kon niet meer worden verbeterd. Dit was de onvertogen overtuiging.

Hij kon niet meer terug. Deze nieuwe lichtbundels schijnen tot in het merg van de ziel tot er beweging in komt. Wat jaren niet meer was voorgekomen, gebeurde nu. De beentjes gingen van de vloer. En zijn vrouw wist niet wat haar overkwam. Jarenlang had hij met een koptelefoon in het halfduister als een onzichtbare schimmel  of onhoorbare zwam zuchtend liggen genieten met koude rillingen van opwinding, nu werd er gedanst!  De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Het licht moest hij nu ook kunnen horen. Hij werd een totaal ander mens. Hij ontdekte dat de kinderen helemaal niet voorzichtig hoefden te zijn. Ze mochten nu gewoon meedansen en meestampen op de muziek zonder dat er iets misging. De beste man kwam als herboren uit zijn crapaud te voorschijn. Als een zonnebloem bloeide hij op. Een grote grijns hing scheef over zijn gezicht. Hij werd een totaalgenieter. Geluid of licht, licht of geluid, het maakte geen verschil meer. Een zonaanbidder was hij geworden. Hij kocht een nieuwe zwembroek en ging op strandvakantie in zijn eigen woonkamer door alle cd’tjes aan de muur te hangen. Deze man was bekeerd, hij had het licht gehoord, het geluid gezien.

Hij meende nu van Gogh te hebben begrepen, sneed allebei zijn oren af, stak zijn ogen uit en werd opgenomen in het dichts bijzijnde hospitaal met derde graads verbranding van de geest. Hij bleek overgevoelig te zijn voor lichttherapie. Alleen het zwarte licht kon hij horen én zien. Wat verandering van inzicht bij een mens teweeg kan brengen is wel met een pen te beschrijven maar hoe dat in zijn werk gaat is niet te begrijpen. 740 jn

U kunt hier een reactie plaatsen!